Jaki czas takie potrzeby

Czas mamy bardzo trudny, dla wielu z nas. Podszyty tęsknotą za "normalnością" i nieustającą niepewnością. Przede wszystkim o zdrowie swoje i najbliższych, ale też nierzadko o pracę, o utrzymanie i byt rodziny. Kiedy taki czas nadchodzi nade wszystko potrzebujemy oddechu i ucieczki od tego wiecznego niepokoju. Wbrew pozorom wcale o to niełatwo, bo myśli swoimi torami zazwyczaj chadzają i jakoś nie bardzo naszych życzeń chcą słuchać, ale próbować zawsze warto.
Z tego mojego próbowania zdecydowanie wynikła wiosna;-) Bo ona jest. Z kwarantanny nic sobie nie robi i panoszy się wszędzie czarując soczystą zielenią pierwszych listków, czerwienią  tulipanów i błękitem wyglądających spod kamieni niezapominajek. 

 

Te moje skromne quillingowe tulipanki są na anulkową zabawę kartkową>>. Kartka tylko jedna, ale za to w trzy wytyczne wpasowana, czyli są tulipany, jest serce no i czerwień, w ilości mam nadzieję wystarczającej;-)

A jeśli o tytuł posta chodzi, to on oczywiście wziął się od Reni i jej zabawy w "12 prac rękodzielniczki">>. Kartka z palącej potrzeby powstała, dla koleżanki zmieniającej pracę. Nie mogliśmy jej pożegnać osobiście z wiadomych względów więc - idąc z duchem czasu - zrobiliśmy to korespondencyjnie;-) przekazując kilka słów  wewnątrz wiosennej kartki. 

 

 

Tak się składa, że w tym tygodniu i Renia w moje potrzeby też postanowiła się wpasować i zrobiła mi niespodziankę w postaci profesjonalnie i pięknie odszytych...

Było ich oczywiście więcej ale  moje chłopaki tak się z nimi zaprzyjaźniły, że część się właśnie suszy. Reniu, bardzo serdecznie dziękuję💗  

A na sam koniec jeszcze jedną blogową zabawę czas rozliczyć. Tym razem cel dalszy, bo kartka bożonarodzeniowa, ale potrzeba dobrej zabawy i oddechu od rzeczywistości taka sama jak wyżej. Tylko weekendowego czasu na więcej krzyżyków zabrakło więc jest prosto i skromnie, ale mam nadzieję w przyszłym miesiącu ilość krzyżyków trochę  nadrobić ;-)

Kartka oczywiście wędruje  na hafciarską zabawę Choinka 2020 u Kasi>>

I to chyba na tyle jeśli chodzi o mijający, jak zwykle zbyt szybko, czas weekendowego oddechu i potrzebę wizyty w lepszym, blogowym świecie.

Niekoniecznie z chęci, za to  z potrzeby ogarnięcia jutrzejszych obowiązków, czas wracać do rzeczywistości, ale na deser zostawiam Wam mój wiśniowy kompocik w najpiękniejszej, czyli wiosennej wersji  i na przekór wszystkiemu życzę pięknego, pełnego wiosennego optymizmu  tygodnia.

W trybie on-line.

Bo do wirtualnej przestrzeni przeniósł się ostatnio świat, zapewne nie tylko mój. Spędzam przed komputerem po dwanaście godzin dziennie usiłując wykonać on-line to, co nawet en face, bywało niewykonalne;-) Subtelny dźwięk wirtualnego powiadomienia, będący do tej pory raczej przyjemnym zwiastunem wirtualnych pogaduszek stał się nagle niemilknącym szkolnym dzwonkiem, który pod wieczór zdaje się mieć setki decybeli. Mimo zmęczenia i zniechęcenia mam jednak świadomość, że jestem szczęściarą, bo w tym samym czasie tysiące ludzi musi wyjść z bezpiecznego domu by zadbać o zdrowie, byt i bezpieczeństwo nas wszystkich.
Wczorajszy, piękny i prawdziwie wiosenny dzień przyniósł upragnioną chwilę wytchnienia. Uciekłam do ogródka zaaplikować sobie trochę słońca i ogrodowej wersji tabaty. Dziś już ze słonecznej wiosny nic nie zostało, za oknem wieje i pada a ja znów zaglądam do wirtualnego świata, ale tym razem dla przyjemności.
Czas najwyższy rozliczyć się z marcowych zabaw, bo przecież kwiecień za progiem.
Najpierw dwie wielkanocne karteczki na anulkową zabawę>>. W świat w tym roku nie polecą, bo jak większość z Was kartek w tym roku nie wysyłam z wiadomych powodów, ale wierzę całym sercem, że jeszcze ich czas nadejdzie.
Na obu królują paseczki, na pierwszej w formie skromnych żonkili

a na drugiej w postaci żółtego kurczaka, albo czegoś do kurczaka podobnego;-)

I obie w komplecie dla Ani.

Przy okazji pochwalę się, że dotarła do mnie świeżutka dostawa paseczków i nie tylko paseczków, która jest nagrodą za sercowy konkurs u Agi>>

Agnieszko serdecznie dziękuję za wyróżnienie i nowe zabawki:-)

Z blogowych zabaw została mi jeszcze ta z Choinką 2020>> u Kasi. W tym miesiącu bardzo skromnie, bo tylko malutka, haftowana gwiazdka w prostej jak zwykle oprawie, ale taki czas, że czasu brak.

Biegnę nakarmić żabki i z przyjemnością pospacerować po blogowym świecie, za którym chwilowo nie nadążam.

Bywajcie w zdrowiu!

Trochę zimy, trochę lata.

Dobrze, że luty w tym roku "przestępny" bo ten jeden gratisowy dzień roku, który właśnie mija, sprawił, że mimo oporu życiowej materii dałam radę wyhaftować coś na choinkowa zabawę do Kasi. Tym razem sięgnęłam po raz pierwszy w mojej młodej, hafciarskiej karierze po kanwę plastikową i powiem wam, że miło zaskoczona jestem, bo wyszywa się na tym plastiku całkiem przyjemnie i sprawnie. Postawiłam na prosty, norweski wzorek gwiazdki. W tym miesiącu powstała jedna strona zawieszki, w kolejnym mam plan na drugą. Czy plan się powiedzie czas pokaże;-)
Moja lutowa gwiazdeczka prezentuje się tak...

Posyłam ją oczywiście na Choinkę2020>>

 

A skoro luty pachnie zdecydowanie bardziej wiosną niż przypisaną mu od wieków zimą, to dla równowagi termicznej mam jeszcze do pokazania sznurkową, letnią torbę, która już jakiś czas temu z misją specjalną w świat poleciała, ale na blogu jakoś nie miała okazji się zaprezentować

Nigdy specjalną fanką różowego koloru nie byłam, to przyszła właścicielka poprosiła  o różową wersję moich sznureczków i przyznam, że efekt i mnie bardzo się spodobał .

Sznurkowe dzierganie, chyba jakąś strunę w głowie poruszyło bo chodzi za mną uparcie pewien bardzo kolorowy szydełkowy pomysł. Trochę zimowy, trochę wiosenny i jak zwykle  zaskakujący jak na możliwości czasowo - organizacyjne, ale cóż, w tym cały urok tego rękodzielniczego hobby, że nigdy nie wiadomo co się człowiekowi w tej zakręconej głowie urodzi.

Potrzebną włóczkę zamówiłam i mam nadzieję, że ochota na  dzierganie mi nie przejdzie zanim efekt spontanicznych zakupów trafi w moje ręce;-) 

Pozdrawiam ciepło:-)

Cztery pory roku...

niestety, nie Vivaldiego, a moje;-) 

Dysk mojego laptopika zaczął się buntować od nadmiaru i zagonił mnie wczoraj do sprzątania i jak to zwykle przy sprzątaniu bywa, człowiek odnajduje niespodziewanie mnóstwo "dobrze schowanych" rzeczy (w tym wypadku oczywiście zdjęć), o których posiadaniu zdążył już zapomnieć.

Ale zanim do historii sięgnę, zacznijmy od tego co tu i teraz,  przynajmniej wedle kalendarza, bo zimy na nizinach właściwie nie było i nie ma. Poza odrobiną szronu o poranku, który znika równie szybko, jak rzadko się pojawia i ogołoconej z zieleni przyrody, żadnych innych śladów zimy nie widać. Namiastką zimy niech będą więc śnieżynki własnej produkcji. Pierwsza, haftowana na zielonym;-), lekko ozdobiona szronem koralików poleci na krzyżykową zabawę z Choinką 2020 u Kasi>>

 

Dla towarzystwa krzyżykom, premiera jeszcze jednej śnieżynki, frywolnej, o pięknym imieniu Sylwia;-), supłanej cieniutką Aidą 30 według wzoru Renulka>>.  Tą posyłam na "Spotkania z frywolitką">> prowadzone przez Anettę z Jamiołowa.

 

Pochwalę się jeszcze, że moje skromne,  frywolne śnieżynki, które pokazywałam tutaj>> i tutaj>> zdobyły podwójne wyróżnienie w Szufladzie>>  oraz podium w Towarzystwie Dobrej Zabawy>>

A świeżutki duet śnieżynkowy niech powędruje do Reni>> na zabawę  "12 prac Rękodzielniczki", może trochę nam ten styczeń, który jest pierwszym tematem w zabawie, odczaruje.

Zamiast zimowej aury mamy właściwie piąty miesiąc jesieni, za którą, jak wszem i wobec wiadomo, nie przepadam i nie mam absolutnie nic przeciwko, gdyby ta jesień sobie odpuściła i poszła na zasłużoną emeryturę biorąc dobry przykład z naszej Anulki:-)

Za to lato lubię bardzo, a nawet kocham;-). To ubiegłoroczne wygrzało nas mocno i do siedzenia przed ekranem komputera nie zachęcało, może dlatego, letnich, zaległych prac mam kilka do pokazania. Dzisiaj jedna z nich, bo myślę, że w karnawałowy czas dobrze się wpisuje a i na letnie skąpane w słońcu zdjęcia, przyjemnie popatrzeć w ten dominujący szarością czas.
Komplet złożony a bransoletki wyplatanej na krośnie i kolczyków frywolitkowych powstał upalnym latem dla sierpniowej solenizantki Marysi i tak szybko się na drugą stronę ulicy wyprowadził, że zupełnie zapomniałam Wam go pokazać.

Jakie by nie były lato, zima i jesień, ja i tak cały rok tęsknię za wiosną. Bo wiosna jest zawsze pełna nadziei, młodziutkiej zieleni budzącego się życia, zapachu wiosennego deszczu i jasnych barw wczesnowiosennych kwiatów. Z tej tęsknoty, stary rok pożegnałam barwami wiosny, wyklejając, a właściwie wykręcając, kartkę dla pewnej, szacownej jubilatki.

I z tą kolorową wiosną oraz wspomnieniem lata Was dziś zostawiam.

Do napisania:-)